Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω κύριε Τάσο Παππά. Ο ελληνικός λαός και η κοινωνία γενικά έχει υποστεί διεθνή ξεφτίλα από την διαφθορά και επιβάλετε όλα να γίνονται υπό σοβαρό έλεγχο. Το σχόλιο σας θα το περιλάβω καλοπροαίρετα και όχι ότι ανησυχήσατε για τα λαμόγια που θα χάσουν την εγκληματική τους μάσα!!! ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ

Η ήττα της πολιτικής

H νοσηρή ηθικολογία που χαρακτηρίζει την πολιτική ζωή του τόπου εδώ και πολλά χρόνια- στο σπορ διέπρεψε  η συντηρητική παράταξη- είναι ο βραχνάς της νέας κυβέρνησης. Η ευθυνοφοβία και το άγχος πολλών υπουργών μήπως κατηγορηθούν για διαφθορά και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος έχουν ως συνέπεια τη ‘λατρεία’ τους για τις Ανεξάρτητες  Αρχές. Λες και βρήκαμε το φάρμακο για όλες τις ασθένειες που περικυκλώνουν το ταλαίπωρο κορμί της δημόσιας διοίκησης. Κάθε πρόβλημα που δεν θα μπορεί να αντιμετωπίσει η πολιτική ή που θα φοβάται να αναμετρηθεί μαζί του θα το παραπέμπει σε μια Ανεξάρτητη Αρχή και έτσι θα ξεμπερδεύει.

Ωστόσο τα κόμματα ψηφίζονται για να κυβερνήσουν και όχι για να μοιραστούν την εξουσία τους με ομάδες επιστημόνων ή με προσωπικότητες κύρους που δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν και δεν εκτίθενται στη λαϊκή κρίση. Ήδη το εκτόπισμα της πολιτικής έχει συρρικνωθεί δραματικά προς όφελος άλλων πεδίων, ο ρόλος των οποίων θα έπρεπε να είναι επικουρικός, αλλά έχει γίνει πρωταγωνιστικός. Για παράδειγμα:

-Το τι θα συζητηθεί στη δημόσια σκηνή, με ποιούς όρους, σε ποιό ύφος, σε ποιά έκταση και για πόσο χρόνο δεν το καθορίζει πια η πολιτική, αλλά τα Μ.Μ.Ε και ιδιαίτερα η τηλεόραση. Εκ της φύσεως του το μέσο δεν ευνοεί την ανάλυση, τη σύνθετη σκέψη, το επιχείρημα, αλλά τη συνθηματολογία, τη θεατρικότητα και τη  θορυβώδη διένεξη. Οι πολιτικοί για να έχουν απήχηση στο κοινό, το γούστο του οποίου διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό η τηλεόραση, πρέπει να μάθουν να μιλάνε και να συμπεριφέρονται όπως οι τηλεπαρουσιαστές: κοφτά, γρήγορα και με επιθετικότητα απέναντι στο συνομιλητή τους. Μπορεί να φαίνεται ότι τελικώς την απόφαση για κάποιο μεγάλο θέμα θα την πάρουν οι πολιτικοί , αλλά αυτοί είναι υποχρεωμένοι να κινηθούν εντός του πλαισίου που έχει επιβάλει η ελίτ της πληροφόρησης.

-Το χρόνο των εκλογών, την ένταση και την πυκνότητα των αλλαγών που θα προωθηθούν δεν τα ρυθμίζει κυρίαρχα η πολιτική. Προκύπτουν από τις δημοσκοπήσεις Με βάση τα πορίσματα των γκάλοπ πορεύονται οι κυβερνήσεις, αυτά έχουν σαν μπούσουλα γιατί υποτίθεται ότι αποτυπώνουν τις διαθέσεις της κοινής γνώμης. Μπορεί όλοι να λένε ότι οι μετρήσεις είναι απλώς μια φωτογραφία της στιγμής, ωστόσο τα κόμματα εξουσίας έχουν περιέλθει σε κατάσταση ομηρείας. Η άποψη ότι οι δημοσκοπήσεις είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας [μαζί με τα δημοψηφίσματα] είναι επικίνδυνα αφελής. Η δημοκρατία προϋποθέτει τη διαβούλευση, τη συμμετοχή, τη σύγκρουση, την ανταλλαγή ιδεών, την προσωπική επαφή και δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε μια μονολεκτική απάντηση.

-Η οικονομία [τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα με τα μέσα εκμαυλισμού που διαθέτουν, δηλαδή το χρήμα και τα συστήματα ενημέρωσης] έχει πάρει το πάνω χέρι από την πολιτική, εγκαλώντας την μάλιστα για οκνηρία, ασχετοσύνη, νεποτισμό και εξαχρείωση. Η εξάντληση της δυναμικής των μεγάλων αφηγήσεων, η κρίση του κομματικού φαινομένου, η απαξίωση των συνδικάτων και η αδυναμία της Αριστεράς να παρουσιάσει μια ελκυστική εναλλακτική λύση στην υπάρχουσα κατάσταση, επιτρέπουν στις οικονομικές ολιγαρχίες να προσανατολίζουν προς όφελος τους τις πολιτικές αποφάσεις.

Με τη δυναμική είσοδο στη σκηνή των Ανεξάρτητων Αρχών, η πολιτική στριμώχνεται ακόμη περισσότερο  στη γωνία. Βεβαίως η εμμονή του Γ. Παπανδρέου με αυτές έχει  την εξήγηση της:

-Οφείλεται εν μέρει στην κουλτούρα του- δεσπόζον στοιχείο της οποίας είναι ο φιλελευθερισμός.

-Έχει να κάνει και με την κατάσταση που επικρατεί στον κρατικό τομέα. Η γραφειοκρατία και η διαφθορά αποτελούν τα βασικά εμπόδια για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης και για την ορθολογική οικονομική ανάπτυξη. Μεγάλες τομές  μ’ ένα κράτος διαλυμένο δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν, και γι αυτό εκτιμά ότι πρέπει να συγκροτηθούν θεσμοί υπεράνω υποψίας, οι οποίοι θα εγγυηθούν τουλάχιστον τη διαφάνεια.

-  Θέλει να προλάβει τις επιθέσεις της αντιπολίτευσης και των τηλεοπτικών Ιαβέρηδων στο μέτωπο της διαχείρισης του δημόσιου χρήματος. Μεταφέροντας το βάρος της ευθύνης από την κυβέρνηση του στις Ανεξάρτητες Αρχές, ελπίζει ότι αυτές θα γίνουν το ‘μαξιλαράκι’ που θα απορροφήσει τους κραδασμούς.

- Ενδεχομένως δεν εμπιστεύεται το πολιτικό προσωπικό του και κατά πάσα πιθανότητα τον στοιχειώνει το ρεκόρ των κυβερνήσεων Καραμανλή στα σκάνδαλα που φαντάζει ακατάρριπτο.

Ωστόσο η εξουσία ασκείται δια των κυβερνήσεων. Αυτές λογοδοτούν στο κοινοβούλιο, ελέγχονται από την αντιπολίτευση, ενώ η περιφρούρηση της νομιμότητας είναι υποχρέωση της δικαιοσύνης. Οι Ανεξάρτητες Αρχές είναι ένας μηχανισμός προστασίας της κοινωνίας των πολιτών από τις αυθαιρεσίες της δημόσιας διοίκησης, αλλά μέχρι εκεί. Η προικοδότηση τους με υπερεξουσίες στο όνομα της διαφάνειας  συνιστά ήττα της πολιτικής.